|
زړه ته کله کله
راشی مایوسی
خفه کیږم د اشنا په دی دوستی
که له یوخوامی هجران زړګی کباب کړ
بیا د بلی خوا دی غم د بی وسی
عاقبت به می وکومی لورته بیایی
چه کولی چاته نه شم چاپلوسی
د خوارانو سره خوار یمه په تبعه
د خانانو دود می ځانته لمسوی
زه چه وګورم د ماتو زړونو خلک
پری زوریږمه بی حده خدای راستی
چه د عدل په بازار کله ورګډ شم
د سرو،سپینو فرق یی وینم سم دستی
زه په مینه د اشنا هسی صادق یم
چه مجنون ورته عاجزدی په دوستی
افغانی چه دکوم چا په مینه سوزی
د هغه نګار په مینه کړی مستی
|
