غـــــــــــوث مــــــــــدنـــــــــــي
دی رب پـــــــې کــړی
داد
د سيند تر غاړه يو ګوډی وه
پــــــــرتـه په کې بوډۍ وه
ځـــــــــار دې
شــــــــمه پــــــــــيره ور
دې کــــــــــه مـــــــراد
***
پــــــــــــيره لــــــــرې زور
خــــــولــــــه کې دې دی
اور
ډير به
فاسقــــــــان تـــــه تــــــــه
کـــــړې بيا په ملامات
***
پـــــــــــيره
راکـــــــه لاس
مــــــا تــــــه پــــه
اخـــلاص
مـــــــا
بـــــــــه پــــــــــرې مــــامـور
کړې که ته وکوې داد
***
بيـــــــــــړه يې راوړه
پورته بوډۍ ويوړه خپل
کورته
مســـت ډول
وســــــــــــــورنی شو
جـــــوړ شــــوخـــراباد
***
تـــــــه
يـــــــې زمـــــونږ
پير
پـــــــه هـــر چـــايـې
زهير
ډېـــــــــــر دې
محمــــــــــد نــــور
کـــــــړي دي صفــــــــات
