|
زمونږ د کلي هغه دنګه جينۍ
زمونږ د کــــــلي هغـــــه دنـــګه جيــنۍ
هغه په سپين کې غــــنمرنــــګه جيـنۍ
اوس يې ها سور سالو لمبـــه نه وهـــي
اوس په پستو ګوتو چمــــبه نـــه وهــي
ها چې سندرې يې په لاس رانـــــيــــوې
د بام کوترې يــــې پـــــه لاس رانـــــيوې
اوس يې د ټول کلي بـــامــونه وران دې
سپين د کوترو يې سلامــونه وران دې
خړو اوبو يې سور پــــيــــزوان وړی دی
ژيړ مازيګر يې تـــــرابــــــــــان وړی دی
چا يې په غشو کشــــمالـــــي وژلـــــــي
چا ترې يـــــــادونـــــه د لالـــــي وژلــــې
سپيرو سليو تريــــــــنه شـــال وړی دی
د چړو څوکو يې شين خـــــــال وړی دی
نه يې ځونډې نه يې بنګړي پــاتــي دي
بس تش کودي يې د ګړي پــاتــــــې دې
تش له بنګړو يې مړوندونه پــــاتـــــــې
ډک يې د ورور کمربندونه پـــــــاتــــــې
غم ، د وطن د غره د لمنځې په څـــــــير
زړه کې يې وغځيد دګونځې په څــــيـر
په هديرو ګــــرځــــي ملــــنګه جيـــــنۍ
هغه دژوند په شـانــــې دنــــګه جـينۍ
لکه غوټۍ د غــــاټول تــــولــــې پټــــې
په سره کفن کې تـــرې همـــــزولـې پټې
ټولو غـــمــونـــو ته يې دا پـــــــريښــــې
د عرش پــــر لاره يــــې دعـــا پــــرايښې
زړه يې په ټــــولـــــــو پـــــــسې داغ داغ
د ژوند ددښتې دا غــــاټــــــول داغ داغ
لکه رنځوره ژيـــــــړه پــــاڼـــــه جيـــــنۍ
ها غنمرنګه هغه سکــــاڼــــــــه جـــينۍ
اوس په اختر د جونو پنډې نـــه شتـــــه
اوس د ګودر د جونو پنډې نــــه شتـــــه
هغه مــــــلالــــــه او خـــــماره جـــيــنــۍ
ها چمبه مـــاره ټپـــــــــه مــــاره جيـــنۍ
ټولې ټپې يــــې اوس ټـــپي ټــــــپي دې
غرونه تپـــې يـې اوس ټـــپي ټپــــي دي
ستونی يې بــــــس د يــــه قــربان هديره
زړ يې د هر يو ه ارمان هـــــــــديــــــــــــره
په نيمو شپوو ليونۍ چيغه وکــــــــړي
لکه ويشتلې هوسۍ چيـــــغه وکـــــړي
ويښه دنيا وې ځان په خوب واچـــــوي
پرده ددې پر ليــــونـــــــتوب واچـــــوي
ها د اوبو غــونـــدې بـــې رنــګه جينۍ
هغه په مـــينه کـې ملــــنګـــه جــيــنــۍ
ستوري تسبې کړې پـــرې مولا يادوي
نوم د وطن مې په بــــيا بــــيا يــــــادوي
سترګې پــــه لـــــــوري د مــــولا واړوي
هسې نــــه بــــل مـــــخې دنـــــيا واړوي
|
